ਸੀਰੀਜ਼ ਦੇ ਅਸਲੀ ਸਿਤਾਰੇ ਬੱਚੇ, ਮਾਸੂਮੀਅਤ ਹੀ ਸ਼ੋਅ ਦੀ ਤਾਕਤ

ਐਂਟਰਟੇਨਮੈਂਟ ਡੈਸਕ- ਹਿਮਾਂਕ ਗੌਰ ਦੇ ਨਿਰਦੇਸ਼ਨ ’ਚ ਬਣੀ ਕਾਮੇਡੀ-ਡਰਾਮਾ ਸੀਰੀਜ਼ ‘ਆਦਰਸ਼ ਬਾਲ ਵਿਦਿਆਲਯ’ 24 ਜੁਲਾਈ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਈਮ ਵੀਡੀਓ ’ਤੇ ਰਿਲੀਜ਼ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ। ਸੀਰੀਜ਼ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਦਾ ਕੇਂਦਰ ਬਿੰਦੂ ਇਕ ਸਰਕਾਰੀ ਸਕੂਲ ਹੈ, ਜਿਸ ’ਚ ਕਈ ਕਮੀਆਂ ਹਨ। ਜਿਸ ਦੇ ਹੈੱਡਮਾਸਟਰ ਨੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਕੇ ਸਕੂਲ ਨੂੰ ਟਾਪ-10 ਸਕੂਲਾਂ ’ਚ ਲਿਆਉਣਾ ਹੈ। ਸੀਰੀਜ਼ ’ਚ ਕੇ. ਕੇ. ਮੈਨਨ, ਅਰਚਨਾ ਪੂਰਨ ਸਿੰਘ, ਨਵੀਨ ਕਸਤੂਰੀਆ, ਪ੍ਰਸੰਨਾ ਬਿਸ਼ਟ, ਦੇਵੇਨ ਭੋਜਾਨੀ, ਅਜਿਤੇਸ਼ ਗੁਪਤਾ, ਅੰਨਪੂਰਣਾ ਸੋਨੀ, ਪ੍ਰਾਚੀ ਸ਼ਾਹ ਤੇ ਅਭਿਮੰਨਿਊ ਸਿੰਘ ਨਜ਼ਰ ਆਉਣਗੇ। ਸੀਰੀਜ਼ ਬਾਰੇ ਕੇ. ਕੇ. ਮੈਨਨ, ਨਵੀਨ ਕਸਤੂਰੀਆ, ਅਰਚਨਾ ਪੂਰਨ ਸਿੰਘ, ਸਮੀਰ ਸਕਸੈਨਾ ਤੇ ਹਿਮਾਂਕ ਗੌਰ ਨੇ ਪੰਜਾਬ ਕੇਸਰੀ/ ਨਵੋਦਿਆ ਟਾਈਮਜ਼/ ਜੱਗ ਬਾਣੀ/ ਹਿੰਦ ਸਮਾਚਾਰ ਨਾਲ ਖਾਸ ਗੱਲਬਾਤ ਕੀਤੀ ਤੇ ਦਿਲਚਸਪ ਗੱਲਾਂ ਸ਼ੇਅਰ ਕੀਤੀਆਂ...

ਮੈਨੂੰ ਕਿਰਦਾਰ ਦੀ ਸਾਦਗੀ ਤੇ ਇਮਾਨਦਾਰੀ ’ਚ ਆਇਆ ਸਭ ਤੋਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਮਜ਼ਾ : ਕੇ. ਕੇ. ਮੈਨਨ

Q. ਤੁਹਾਡਾ ਕਿਰਦਾਰ ਕਾਫ਼ੀ ਸਰਪ੍ਰਾਈਜ਼ਿੰਗ ਹੈ। ਕਿਰਦਾਰ ਦੀ ਖਾਸ ਗੱਲ ਕੀ ਲੱਗੀ?

ਮੈਨੂੰ ਗਿਆਨੇਸ਼ਵਰ ਦਾ ਕਿਰਦਾਰ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰਾ ਲੱਗਾ। ਇਸ ਇਨਸਾਨ ਅੰਦਰ ਬਹੁਤ ਮਾਸੂਮੀਅਤ ਹੈ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਫੈਕਟ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਉਸ ’ਚ ਥੋੜ੍ਹੀ-ਜਿਹੀ ਸਵਾਰਥੀ ਪ੍ਰਵਿਰਤੀ ਵੀ ਹੈ। ਯਾਨੀ ਉਹ ਬਿਲਕੁਲ ਸਫ਼ੈਦ ਜਾਂ ਕਾਲਾ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਸਗੋਂ ਇਕ ਅਸਲ ਇਨਸਾਨ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲਿਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਮਜ਼ਾ ਇਸ ਕਿਰਦਾਰ ਦੀ ਸਾਦਗੀ ਤੇ ਇਮਾਨਦਾਰੀ ’ਚ ਆਇਆ। ਪਰ ਜੇਕਰ ਮੈਂ ਸੱਚ ਕਹਾਂ ਤਾਂ ਇਸ ਸੀਰੀਜ਼ ਦੇ ਅਸਲੀ ਸਿਤਾਰੇ ਬੱਚੇ ਹਨ। ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਾਸਟਿੰਗ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ, ਉਹ ਕਮਾਲ ਦੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇੰਨੇ ਸੁਭਾਵਿਕ ਬੱਚੇ ਕਿਸੇ ਸੀਰੀਜ਼ ’ਚ ਨਹੀਂ ਦੇਖੇ। ਅਜਿਹਾ ਬਿਲਕੁਲ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ ਕਿ ਉਹ ਅਭਿਨੈ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਉਹ ਸੰਵਾਦ ਬੋਲਦੇ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਜਿਊਂਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਾਸੂਮੀਅਤ ਤੇ ਸਹਿਜਤਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਰਕਰਾਰ ਹੈ। ਇਹੋ ਸ਼ੋਅ ਨੂੰ ਖਾਸ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈ।

Q. ਅੱਜ ਵੀ ਕਈ ਬੱਚੇ ਸਕੂਲ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦੇ। ਮੁਫ਼ਤ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਕਈ ਬੱਚੇ ਪੜ੍ਹਾਈ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹਨ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੀ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਵਜ੍ਹਾ ਕੀ ਹੈ?

ਇਹ ਕੋਈ ਅਜਿਹਾ ਵਿਸ਼ਾ ਨਹੀਂ ਹੈ ਜਿਸ ਦਾ ਇਕ ਸਿੱਧਾ ਜਾਂ ਆਸਾਨ ਜਵਾਬ ਹੋਵੇ। ਇਸ ਪਿੱਛੇ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਮਾਜਿਕ, ਆਰਥਿਕ ਤੇ ਸਿੱਖਿਅਕ ਕਾਰਨ ਹਨ। ਸਮਾਜ ’ਚ ਜਾਗਰੂਕਤਾ, ਆਰਥਿਕ ਸਥਿਤੀ, ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਹਾਲਾਤ ਤੇ ਸਿੱਖਿਆ ਪ੍ਰਤੀ ਸੋਚ ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਇਸ ’ਚ ਭੂਮਿਕਾ ਨਿਭਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਸਮੱਸਿਆ ਰਾਤੋ-ਰਾਤ ਖ਼ਤਮ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ। ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅੱਜ ਦੇਸ਼ ’ਚ ਸਿੱਖਿਆ ਵਿਵਸਥਾ ਪਹਿਲਾਂ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ’ਚ ਕਾਫ਼ੀ ਬਿਹਤਰ ਹੋਈ ਹੈ ਤੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਇਸ ’ਚ ਹੋਰ ਸੁਧਾਰ ਹੋਵੇਗਾ। ਨੀਤੀ-ਨਿਰਮਾਤਾ ਅਤੇ ਸਰਕਾਰ ਇਸ ਵਿਸ਼ੇ ’ਤੇ ਲਗਾਤਾਰ ਕੰਮ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਉਹ ਅਸਲ ਹਾਲਾਤ ਨੂੰ ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਕਿਤੇ ਬਿਹਤਰ ਸਮਝਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ ਇਥੇ ਬੈਠ ਕੇ ਕੋਈ ਇਕ ਹੱਲ ਦੱਸਣਾ ਸਹੀ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ।

ਮੈਂ ਬੱਚਿਆਂ ਤੋਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਪ੍ਰਿੰਸੀਪਲ ਨੂੰ ਡਾਂਟਦੀ ਹਾਂ, ਮੇਰਾ ਕਿਰਦਾਰ ਬਹੁਤ ਸਖ਼ਤ ਹੈ : ਅਰਚਨਾ ਪੂਰਨ ਸਿੰਘ

Q. ਸੀਰੀਜ਼ ’ਚ ਤੁਹਾਡਾ ਕਿਰਦਾਰ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਹੈ? ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਡਾਂਟਦੇ ਹੋ ਜਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਾਥ ਦਿੰਦੇ ਹੋ?

ਬੱਚਿਆਂ ਤੋਂ ਵਧ ਤਾਂ ਮੈਂ ਸੀਰੀਜ਼ ’ਚ ਪ੍ਰਿੰਸੀਪਲ ਨੂੰ ਡਾਂਟਦੀ ਹਾਂ। ਮੇਰਾ ਕਿਰਦਾਰ ਬਹੁਤ ਸਖ਼ਤ ਹੈ ਤੇ ਉਸ ’ਚ ਕਈ ਪਰਤਾਂ ਹਨ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਕਰੀਅਰ ’ਚ ਅਜਿਹਾ ਰੋਲ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ। ਇਹ ਇਕ ਕਾਮੇਡੀ ਸੀਰੀਜ਼ ਜ਼ਰੂਰ ਹੈ ਪਰ ਮੇਰਾ ਮਕਸਦ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹਸਾਉਣਾ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਮੈਂ ਜਾਣਬੁੱਝ ਕੇ ਕੋਈ ਕਾਮਿਕ ਹਰਕਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ। ਹੁਣ ਤੱਕ ਮੈਨੂੰ ਅਜਿਹੇ ਰੋਲ ਮਿਲੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਕਾਮੇਡੀ ਕਰਨੀ ਹੁੰਦੀ ਸੀ, ਇੰਪ੍ਰੋਵਾਈਜ਼ ਕਰਨਾ ਹੁੰਦਾ ਸੀ ਤੇ ਹਾਸਾ ਪੈਦਾ ਕਰਨਾ ਹੁੰਦਾ ਸੀ ਪਰ ਇਸ ਵਾਰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੱਖਰਾ ਅਨੁਭਵ ਰਿਹਾ। ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਇਸ ਗੱਲ ਦੀ ਹੈ ਕਿ ਮੇਕਰਜ਼ ਨੇ ਮੇਰੇ ’ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕੀਤਾ।

Q. ਜੇਕਰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਕੂਲ ਸਿੱਖਿਆ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ’ਚ ਕੋਈ ਇਕ ਬਦਲਾਅ ਕਰਨ ਦਾ ਮੌਕਾ ਮਿਲੇ ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਕਰੋਗੇ?

ਜੇਕਰ ਮੈਨੂੰ ਮੌਕਾ ਮਿਲੇ ਤਾਂ ਮੈਂ ਹਰ ਸਕੂਲ ’ਚ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਦੋ ਜਾਂ ਤਿੰਨ ਫ੍ਰੀ-ਪੀਰੀਅਡ ਜ਼ਰੂਰ ਰੱਖਾਂਗੀ। ਅਜਿਹੇ ਪੀਰੀਅਡ, ਜਿੱਥੇ ਬੱਚਿਆਂ ’ਤੇ ਕੋਈ ਪੜ੍ਹਾਈ ਜਾਂ ਸਰਗਰਮੀ ਨਾ ਥੋਪੀ ਜਾਵੇ। ਸਗੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਆਜ਼ਾਦੀ ਮਿਲੇ ਕਿ ਉਹ ਜੋ ਚਾਹੁਣ ਕਰਨ। ਕੋਈ ਬੱਚਾ ਖੇਡ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ’ਚ ਜਾਵੇਗਾ ਤਾਂ ਪਤਾ ਲੱਗੇਗਾ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਰੂਚੀ ਖੇਡਾਂ ’ਚ ਹੈ। ਕੋਈ ਬੱਚਾ ਫਿਜ਼ਿਕਸ ਲੈਬ ’ਚ ਜਾ ਕੇ ਪ੍ਰਯੋਗ ਕਰਨਾ ਚਾਹੇਗਾ ਤਾਂ ਸਮਝ ਆਵੇਗਾ ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਗਿਆਨ ਪਸੰਦ ਹੈ। ਕੋਈ ਬੱਚਾ ਬੈਠ ਕੇ ਚਿੱਤਰ ਬਣਾਏਗਾ, ਕੋਈ ਕਿਤਾਬ ਪੜ੍ਹੇਗਾ, ਕੋਈ ਦੋਸਤਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਕਰੇਗਾ। ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਰੂਚੀ ਪਛਾਣਨ ਦਾ ਮੌਕਾ ਮਿਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਅੱਜ ਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਕੋਲ ਆਪਣੇ ਲਈ ਸਮਾਂ ਹੀ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਦੋਵੇਂ ਬੱਚੇ ਅਮਰੀਕਾ ਦੇ ਇਕ ਇੰਸਟੀਚਿਊਟ ’ਚ ਪੜ੍ਹੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਐਜੂਕੇਸ਼ਨ ਸਿਸਟਮ ਨੇ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕੀਤਾ।

ਸਰਕਾਰੀ ਸਕੂਲਾਂ ਦੀ ਆਪਣੀ ਇਕ ਵੱਖਰੀ ਦੁਨੀਆ ਹੈ : ਸਮੀਰ ਸਕਸੈਨਾ

Q. ਇਸ ਸੀਰੀਜ਼ ਦਾ ਆਈਡੀਆ ਕਿਵੇਂ ਆਇਆ?

ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਇਸ ’ਤੇ ਕੰਮ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਤਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇਹੋ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਇਆ ਕਿ ਭਾਰਤੀ ਸਕੂਲਾਂ, ਖਾਸਕਰ ਸਰਕਾਰੀ ਸਕੂਲਾਂ ਦੀ ਦੁਨੀਆ ’ਤੇ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਕਹਾਣੀਆਂ ਬਣੀਆਂ ਹਨ। ਫਿਲਮਾਂ ਤੇ ਵੈੱਬ ਸੀਰੀਜ਼ ’ਚ ਅਕਸਰ ਪ੍ਰਾਈਵੇਟ ਸਕੂਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਲਾਈਫ, ਉੱਥੋਂ ਦੇ ਟੀਚਰਜ਼ ਅਤੇ ਸਟੂਡੈਂਟਸ ਨੂੰ ਦਿਖਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ ਪਰ ਸਰਕਾਰੀ ਸਕੂਲਾਂ ਦੀ ਆਪਣੀ ਇਕ ਵੱਖਰੀ ਦੁਨੀਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਹਾਲੇ ਤੱਕ ਠੀਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸਾਹਮਣੇ ਨਹੀਂ ਆਈਆਂ ਸਨ। ਸਾਨੂੰ ਲੱਗਾ ਕਿ ਇਸ ਦੁਨੀਆ ’ਚ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਅਜਿਹਾ ਹੈ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ’ਚ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਹੈ ਪਰ ਸਕ੍ਰੀਨ ’ਤੇ ਨਹੀਂ ਦੇਖਿਆ। ਇਹੋ ਸੋਚ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਇਕ ਆਈਡੀਆ ’ਚ ਬਦਲੀ। ਫਿਰ ਅਸੀਂ ਇਸ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਹੋਰ ਡੂੰਘਾਈ ਨਾਲ ਐਕਸਪਲੋਰ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਅਸੀਂ ਅਜਿਹੀ ਕਹਾਣੀ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਾੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਬਣਾਉਣ ’ਚ ਸਾਨੂੰ ਵੀ ਮਜ਼ਾ ਆਵੇ ਤੇ ਦਰਸ਼ਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਉਸ ਨਾਲ ਜੁੜਾਅ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਵੇ।

Q. ਕੀ ਕਿਸੇ ਖਾਸ ਘਟਨਾ, ਵੀਡੀਓ ਜਾਂ ਅਸਲ ਇੰਸੀਡੈਂਟ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਲਿਖਣ ਲਈ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕੀਤਾ?

ਅਜਿਹਾ ਕੋਈ ਇਕ ਖਾਸ ਵੀਡੀਓ ਜਾਂ ਘਟਨਾ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਦਰਅਸਲ, ਅਸੀਂ ਲੋਕ ਅਕਸਰ ਬੈਠ ਕੇ ਆਪਣੇ ਸਕੂਲ ਦੇ ਦਿਨਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਹੁੰਦੇ ਸੀ। ਦੋਸਤਾਂ ਨਾਲ ਜਦੋਂ ਵੀ ਬੈਠਦੇ ਸੀ ਤਾਂ ਸਕੂਲ ਦੀਆਂ ਸ਼ਰਾਰਤਾਂ, ਟੀਚਰਜ਼, ਦੋਸਤ, ਕਲਾਸਰੂਮ ਤੇ ਬਚਪਨ ਦੀਆਂ ਯਾਦਾਂ ਚਰਚਾ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਬਣ ਜਾਂਦੀਆਂ ਸਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੱਲਬਾਤਾਂ ਦੌਰਾਨ ਸਾਡੇ ਮਨ ’ਚ ਇਹ ਵਿਚਾਰ ਆਇਆ ਕਿ ਕਿਉਂ ਨਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਤਜਰਬਿਆਂ ਨੂੰ ਇਕ ਕਹਾਣੀ ਦਾ ਰੂਪ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਲਗਭਗ ਹਰ ਵਿਅਕਤੀ ਕਦੇ ਨਾ ਕਦੇ ਲੰਘਿਆ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਕਿ ਕਹਾਣੀ ਅੱਜ ਦੇ ਦੌਰ ’ਚ ਸੈੱਟ ਹੋਵੇ ਪਰ ਉਸ ’ਚ ਪੁਰਾਣੇ ਸਕੂਲ ਦੀਆਂ ਯਾਦਾਂ ਵੀ ਹੋਣ ਤਾਂ ਜੋ ਅੱਜ ਦੇ ਬੱਚੇ ਵੀ ਉਸ ਨਾਲ ਜੁੜ ਸਕਣ ਤੇ ਜੋ ਲੋਕ ਸਕੂਲ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਜਿਊ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਆਪਣੀਆਂ ਯਾਦਾਂ ਤਾਜ਼ਾ ਹੁੰਦੀਆਂ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਣ।

ਕੁਝ ਨਵਾਂ ਦਿਖਾਉਣ ਲਈ ਚੁਣੀ ਵੱਖਰੀ ਕਾਸਟਿੰਗ : ਹਿਮਾਂਕ ਗੌਰ

Q. ਇਕ ਨਿਰਦੇਸ਼ਕ ਦੇ ਤੌਰ ’ਤੇ ਇਸ ਸੀਰੀਜ਼ ਦੀ ਕਾਸਟਿੰਗ ਬੇਹੱਦ ਵੱਖਰੀ ਹੈ। ਕਲਾਕਾਰਾਂ ਦੀ ਚੋਣ ਕਿਸ ਸੋਚ ਨਾਲ ਕੀਤੀ?

ਅਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਕਾਸਟਿੰਗ ਅਜਿਹੀ ਹੋਵੇ ਜੋ ਦਰਸ਼ਕਾਂ ਨੂੰ ਨਵੀਂ ਲੱਗੇ। ਜਦੋਂ ਸਕ੍ਰਿਪਟ ਲਿਖੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ ਉਦੋਂ ਤੋਂ ਹੀ ਸਾਡੇ ਦਿਮਾਗ ’ਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਨਾਂ ਸੀ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਰਚਨਾ ਪੂਰਨ ਸਿੰਘ ਮੈਮ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਵੀ ਸਾਡੀ ਸੋਚ ਸੀ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਕ ਬਿਲਕੁਲ ਵੱਖਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਿਰਦਾਰ ’ਚ ਦਿਖਾਇਆ ਜਾਵੇ। ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਅਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਈ ਫਿਲਮਾਂ ’ਚ ਦੇਖਿਆ ਹੈ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਐਕਟਿੰਗ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਸੰਦ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸੰਪਰਕ ਕੀਤਾ ਤੇ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਸ ਕਿਰਦਾਰ ਲਈ ਹਾਮੀ ਭਰ ਦਿੱਤੀ। ਨਵੀਨ ਦੇ ਕਿਰਦਾਰ ਲਈ ਵੀ ਸਕ੍ਰਿਪਟ ਲਿਖਦੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਹੀ ਤੈਅ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਭੂਮਿਕਾ ਉਹ ਹੀ ਨਿਭਾਉਣਗੇ। ਸਾਡੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਇਹੋ ਸੀ ਕਿ ਹਰ ਕਲਾਕਾਰ ਆਪਣੇ ਕਿਰਦਾਰ ’ਚ ਬਿਲਕੁਲ ਫਿੱਟ ਬੈਠੇ ਅਤੇ ਦਰਸ਼ਕਾਂ ਨੂੰ ਕੁਝ ਨਵਾਂ ਦੇਖਣ ਨੂੰ ਮਿਲੇ।

Q. ਅੱਜਕਲ ਲੋਕ ਸੋਸ਼ਲ ਮੀਡੀਆ ’ਤੇ ਤਾਂ ਖ਼ੁਸ਼ ਦਿਸਦੇ ਹਨ ਪਰ ਅਸਲ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ’ਚ ਅਕਸਰ ਖ਼ੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਤੁਸੀਂ ਲੋਕ ਇਸ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਦੇਖਦੇ ਹੋ?

ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਸੱਚੀਂ ਖ਼ੁਸ਼ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ ਤਾਂ ਸੋਸ਼ਲ ਮੀਡੀਆ ਤੋਂ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੂਰੀ ਬਣਾ ਕੇ ਰੱਖੋ। ਅੱਜ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਇਸ ਲਈ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ ਤਾਂ ਜੋ ਲੋਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਰੀਫ਼ ਕਰਨ। ਅਸਲ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਪਰਿਵਾਰ, ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਤੇ ਕਰੀਬੀ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਸਮਾਂ ਬਿਤਾਉਣ ’ਚ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਸਮਝ ਜਾਂਦੇ ਹੋ ਕਿ ਦਿਖਾਵੇ ਦੀ ਦੁਨੀਆ ਅਤੇ ਅਸਲ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵੱਖਰੀ ਹੈ, ਉਦੋਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸੰਤੁਲਿਤ ਤੇ ਖ਼ੁਸ਼ ਰਹਿ ਸਕਦੇ ਹੋ।

ਕਿਰਦਾਰ ਅਦਾਕਾਰ ਨਹੀਂ, ਸਕ੍ਰਿਪਟ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈ : ਨਵੀਨ ਕਸਤੂਰੀਆ

Q. ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਰਦਾਰਾਂ ’ਚ ਫ਼ਰਕ ਕਿਵੇਂ ਕਰਦੇ ਹੋ?

ਮੇਰੇ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਚੀਜ਼ ਸਕ੍ਰਿਪਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਮੈਨੂੰ ਕਹਾਣੀ ਤੇ ਮੇਰਾ ਕਿਰਦਾਰ ਪਸੰਦ ਆ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਇਮਾਨਦਾਰੀ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਮੇਰਾ ਮੰਨਣਾ ਹੈ ਕਿ ਜੇਕਰ ਅਦਾਕਾਰ ਉਸ ਪਲ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਸੱਚਾਈ ਨਾਲ ਜਿਊ ਲਵੇ ਤਾਂ ਕਿਰਦਾਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਈ ਲੋਕ ਸੋਚਦੇ ਹਨ ਕਿ ਅਦਾਕਾਰ ਖ਼ੁਦ ਕਿਰਦਾਰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ ਪਰ ਮੇਰਾ ਤਜਰਬਾ ਇਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅਸਲ ’ਚ ਕਿਰਦਾਰ ਸਕ੍ਰਿਪਟ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਕਈ ਵਾਰ ਤਾਂ ਸ਼ੂਟਿੰਗ ਦੌਰਾਨ ਹੀ ਮੈਨੂੰ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਸਮਝ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਵਿਅਕਤੀ ਅਸਲ ’ਚ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਹੈ।

Q. ਕੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਅਜਿਹਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਇੰਡਸਟਰੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਟਾਈਪਕਾਸਟ ਕਰਨ ਲੱਗੀ ਹੈ?

ਅਜਿਹਾ ਨਹੀਂ ਹੈ ਕਿ ਕਿਤੇ ਕੋਈ ਸੰਗਠਨ ਬੈਠਾ ਹੈ ਜੋ ਤੈਅ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕਿਸ ਅਦਾਕਾਰ ਨੂੰ ਕਿਹੜਾ ਰੋਲ ਮਿਲੇਗਾ। ਹਰ ਲੇਖਕ ਤੇ ਨਿਰਦੇਸ਼ਕ ਆਪਣੀ ਕਹਾਣੀ ਦੇ ਹਿਸਾਬ ਨਾਲ ਕਲਾਕਾਰ ਚੁਣਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਅਦਾਕਾਰ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਖਾਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਿਰਦਾਰ ’ਚ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਪਸੰਦ ਕੀਤਾ ਹੈ ਤਾਂ ਸੁਭਾਵਿਕ ਹੈ ਕਿ ਅਗਲੀ ਵਾਰ ਵੀ ਨਿਰਮਾਤਾ ਤੇ ਨਿਰਦੇਸ਼ਕ ਉਸ ਨੂੰ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭੂਮਿਕਾ ’ਚ ਸੋਚਣਗੇ। ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਸ਼ਹਿਰੀ, ਪੜ੍ਹੇ-ਲਿਖੇ ਜਾਂ ਸੱਭਿਅਕ ਇਨਸਾਨ ਦਾ ਕਿਰਦਾਰ ਨਿਭਾਇਆ ਹੈ ਤਾਂ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਇਹ ਕਲਪਨਾ ਕਰਨਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਪਿੰਡ ਦੇ ਆਦਮੀ, ਅਪਰਾਧੀ ਜਾਂ ਬਿਲਕੁਲ ਵੱਖਰੀ ਸ਼ਖਸੀਅਤ ਵਾਲੇ ਕਿਰਦਾਰ ’ਚ ਕਿਹੋ ਜਿਹੇ ਲੱਗੋਗੇ।