ਭੂਟਾਨ: ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਇੱਥੇ ਵਸਦੀਆਂ ਹਨ

ਅਕੂ ਸ਼੍ਰੀਵਾਸਤਵ: ਭੂਟਾਨ ਆਪਣੇ ਦਰਸ਼ਨ, "Happiness Index" ਲਈ ਦੁਨੀਆ ਭਰ ਵਿੱਚ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ। ਇੱਥੇ GDP (ਕੁੱਲ ਘਰੇਲੂ ਉਤਪਾਦ) ਨੂੰ ਮਹੱਤਵ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ, ਜੋ ਅਕਸਰ ਹੈਰਾਨੀਜਨਕ ਅਤੇ ਨਿਰਾਸ਼ਾਜਨਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਭੂਟਾਨ ਦੇ ਚੌਥੇ ਰਾਜਾ, ਜਿਗਮੇ ਵਾਂਗਚੁਕ ਨੇ "ਖੁਸ਼ੀ ਸੂਚਕਾਂਕ" ਦੀ ਧਾਰਨਾ ਨੂੰ ਲਾਗੂ ਕੀਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮੰਨਣਾ ਸੀ ਕਿ ਸਾਡੇ ਨਾਗਰਿਕਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਧੇਰੇ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ। ਭੂਟਾਨ ਦਾ "ਕੁੱਲ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਖੁਸ਼ੀ" ਦੇਸ਼ ਦੀ ਤਰੱਕੀ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਪੈਸੇ ਜਾਂ ਆਰਥਿਕ ਵਿਕਾਸ ਦੇ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਇਸਦੇ ਨਾਗਰਿਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਅਤੇ ਮਾਨਸਿਕ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਦੇ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਮਾਪਦਾ ਹੈ।

ਦਰਅਸਲ, ਇਹ ਸਰਕਾਰੀ ਨੀਤੀਆਂ ਨੂੰ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰਨ ਲਈ ਇੱਕ ਵਿਗਿਆਨਕ ਢਾਂਚਾ ਵੀ ਹੈ। ਇਸ ਢਾਂਚੇ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਉਦੇਸ਼ ਭੂਟਾਨ ਦੇ ਰਵਾਇਤੀ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰੱਖਣਾ ਅਤੇ ਵਾਤਾਵਰਣ ਸੁਰੱਖਿਆ 'ਤੇ ਨਿਰੰਤਰ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਸਪੱਸ਼ਟ ਹੈ। ਭੂਟਾਨ ਦੁਨੀਆ ਦਾ ਇੱਕੋ ਇੱਕ ਕਾਰਬਨ-ਨੈਗੇਟਿਵ ਦੇਸ਼ ਹੈ, ਭਾਵ ਇਸਦੇ ਜੰਗਲ ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕਾਰਬਨ ਡਾਈਆਕਸਾਈਡ ਨੂੰ ਸੋਖ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਸ ਪਲ ਤੁਸੀਂ ਭੂਟਾਨ ਦੀ ਮਿੱਟੀ ਨੂੰ ਛੂਹਦੇ ਹੋ, ਹਵਾ ਬਦਲ ਗਈ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਮਾਪੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤਰੱਕੀ 
ਭੂਟਾਨ ਵਿੱਚ ਤੁਸੀਂ ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਜਾਂਦੇ ਹੋ, ਭੂਟਾਨੀਆਂ ਦਾ ਆਪਣੇ ਸੱਭਿਆਚਾਰ, ਪਹਿਰਾਵੇ, ਭੋਜਨ ਅਤੇ ਭਾਸ਼ਾ ਪ੍ਰਤੀ ਪਿਆਰ ਸਪੱਸ਼ਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਇਹ ਯਕੀਨੀ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਵਿਕਾਸ ਦੇ ਲਾਭ ਸਮਾਜ ਦੇ ਹਰ ਵਰਗ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ। ਸਾਡੀ ਗਾਈਡ, ਤਾਈਸ਼ੀ, ਦਾ ਮੰਨਣਾ ਸੀ ਕਿ ਅਸੀਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ, ਪ੍ਰਤੀਯੋਗੀ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ। ਸਾਡੀ ਰਾਜਸ਼ਾਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਕੋਵਿਡ ਦੌਰਾਨ, ਜਦੋਂ ਸੈਰ-ਸਪਾਟਾ, ਸਾਡੇ ਦੇਸ਼ ਦੀ ਆਮਦਨ ਦਾ ਮੁੱਖ ਸਰੋਤ, ਅਣਗੌਲਿਆ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਰਾਜਾ ਨੇ ਖੁਦ ਸਾਡੀ ਮਦਦ ਕਰਨ ਲਈ ਆਪਣੇ ਹਿੱਸੇ ਵੇਚ ਦਿੱਤੇ।

ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਤੁਸੀਂ ਭੂਟਾਨ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹੋ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਅਜਿਹਾ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਕਿਸੇ ਵੱਖਰੇ ਕੋਨੇ ਵਿੱਚ ਹੋ। ਹਵਾ ਵੱਖਰੀ ਹੈ, ਹਰਿਆਲੀ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਮਾਹੌਲ ਬਿਲਕੁਲ ਵੱਖਰਾ ਹੈ। ਕੋਈ ਕਾਹਲੀ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਭਾਰਤੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀਜ਼ੇ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਪਰ ਇਮੀਗ੍ਰੇਸ਼ਨ ਡਰਾਉਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਜਾਪਦਾ। 'ਕੀਰਾ' ਪਹਿਰਾਵੇ ਵਾਲੀਆਂ ਨੌਜਵਾਨ ਔਰਤਾਂ ਤੁਹਾਡਾ ਸਵਾਗਤ ਇੱਕ ਸਵਾਗਤਯੋਗ ਇਸ਼ਾਰੇ ਨਾਲ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਥਿੰਫੂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਪਾਰੋ ਹਵਾਈ ਅੱਡਾ, ਇਸਦੇ ਸਮਾਨਾਂਤਰ ਵਗਦੀ ਇੱਕ ਨਦੀ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡਾ ਸਵਾਗਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਥਿੰਫੂ ਜਾਂਦੇ ਸਮੇਂ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੁਝ ਛੋਟੀਆਂ ਫਲਾਂ ਅਤੇ ਸਬਜ਼ੀਆਂ ਦੀਆਂ ਦੁਕਾਨਾਂ ਮਿਲਣਗੀਆਂ, ਸਾਰੀਆਂ ਸਾਫ਼-ਸੁਥਰੀਆਂ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸਜਾਈਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ।

ਭੂਟਾਨ ਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ, ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਅਤੇ ਸਾਦਗੀ ਵਿੱਚ ਜੜ੍ਹੀ ਹੋਈ
ਭੂਟਾਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਡੂੰਘਾਈ ਨਾਲ ਜੜ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਪੁਲਿਸ, ਟ੍ਰੈਫਿਕ ਪੁਲਿਸ ਅਤੇ ਰਾਇਲ ਭੂਟਾਨ ਆਰਮੀ ਵੇਖੋਗੇ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਹਿਸ਼ਤ ਦਾ ਕੋਈ ਨਿਸ਼ਾਨ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਕੋਈ ਵੀ ਜਲਦੀ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਟ੍ਰੈਫਿਕ ਨਿਯਮਾਂ ਦੀ ਸਖ਼ਤੀ ਨਾਲ ਪਾਲਣਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਆਮ ਨਾਗਰਿਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸੜਕ ਪਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਈ ਜਲਦੀ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਸਾਡੇ ਪੰਜ ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਠਹਿਰਨ ਦੌਰਾਨ, ਅਸੀਂ ਕੋਈ ਵਾਹਨ ਆਪਣੀਆਂ ਲੇਨਾਂ ਛੱਡਦੇ ਨਹੀਂ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਹਾਰਨ ਵਜਾਉਂਦੇ ਸੁਣਿਆ।

ਅਤੇ ਹਾਂ, ਇਹ ਦੇਖਣਾ ਵੀ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਸੀ ਕਿ ਸਖ਼ਤ ਟ੍ਰੈਫਿਕ ਪੁਲਿਸ ਵਰਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਜੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਟ੍ਰੈਫਿਕ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧਨ ਕਰਨ ਲਈ ਆਪਣੇ ਬਾਹਾਂ ਅਤੇ ਹੱਥਾਂ ਦੀ ਕੁਸ਼ਲਤਾ ਨਾਲ ਵਰਤੋਂ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਅਤੇ ਮਾਰੂਤੀ 800 ਅਤੇ ਆਲਟੋ ਵਰਗੇ ਵਾਹਨ, ਜੋ ਕਿ ਸਾਡੇ ਮਹਾਨਗਰਾਂ ਵਿੱਚ ਲਗਭਗ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਜ਼ਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹਨ, ਉੱਥੇ ਖੁੱਲ੍ਹ ਕੇ ਚੱਲਦੇ ਹਨ। ਭੂਟਾਨੀ ਲੋਕ ਹੀ ਆਪਣੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਕਾਰਾਂ ਦਿਖਾਉਣ ਲਈ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨਹੀਂ ਹਨ।

ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਨੰਬਰ ਪਲੇਟਾਂ ਵੀ ਦਿਲਚਸਪ ਹਨ। ਕਚਕ - ਭੂਟਾਨ ਪ੍ਰਾਈਵੇਟ, ਕਚਾਂਗਜ - ਭੂਟਾਨ ਟ੍ਰੈਵਲਜ਼, ਚੰਡੀਗੜ - ਭੂਟਾਨ ਸਰਕਾਰ, ਕਕਰਚ - ਰਾਇਲ ਭੂਟਾਨ ਆਰਮੀ, ਕਕਰਚ - ਰਾਇਲ ਭੂਟਾਨ ਪੁਲਿਸ, ਕਕਰਚ - ਰਾਇਲ ਭੂਟਾਨ ਗਾਰਡਜ਼। ਭਾਵੇਂ ਭੂਟਾਨ ਵਿੱਚ 20 ਜ਼ਿਲ੍ਹੇ ਹਨ, ਪਰ ਭਾਰਤ ਦੇ ਉਲਟ, ਹਰੇਕ ਜ਼ਿਲ੍ਹੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਿਲੱਖਣ ਪਲੇਟ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਸਾਰੇ "B" ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸਦਾ ਅਰਥ ਹੈ "ਭੂਟਾਨ ਤੋਂ।" ਭੂਟਾਨ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਤਿੰਨ ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਬਲ ਹਨ: ਰਾਇਲ ਭੂਟਾਨ ਗਾਰਡ ਸ਼ਾਹੀ ਰਾਜਵੰਸ਼ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਫੌਜ ਦੇਸ਼ ਦੀਆਂ ਸਰਹੱਦਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਪੁਲਿਸ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਅੰਦਰ ਕਾਨੂੰਨ ਵਿਵਸਥਾ ਬਣਾਈ ਰੱਖਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇੱਥੇ ਦਰਜ ਕੀਤੇ ਗਏ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਮਾਮਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਨਸ਼ੇ ਦੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਝਗੜੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਸਿਵਲ ਅਤੇ ਅਪਰਾਧਿਕ ਮਾਮਲੇ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।

ਸੈਰ-ਸਪਾਟਾ ਭੂਟਾਨ ਦੀ ਆਰਥਿਕਤਾ ਦੀ ਰੀੜ੍ਹ ਦੀ ਹੱਡੀ ਹੈ। ਪਰ ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਇਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਪੂਰ ਜਲ ਸਰੋਤਾਂ ਦੀ ਚੰਗੀ ਵਰਤੋਂ ਵੀ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਭਾਰਤ ਦੇ ਸਹਿਯੋਗ ਨਾਲ, ਇਸਨੇ ਕਈ ਪਣ-ਬਿਜਲੀ ਪਲਾਂਟ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਬਿਜਲੀ ਭਰਪੂਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਇਸਨੂੰ ਭਾਰਤ ਨੂੰ ਨਿਰਯਾਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਇਹ ਖੁਦ ਘੱਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਭਾਰਤ ਦੁਬਾਰਾ ਇਸਦੀ ਮਦਦ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਭੂਟਾਨ ਆਪਣੀਆਂ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਜ਼ਰੂਰਤਾਂ ਭਾਰਤ ਤੋਂ ਆਯਾਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸਿਵਾਏ ਉਹਨਾਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੇ ਜੋ ਇਹ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਆਲੂ, ਚੌਲ, ਅੰਡੇ, ਆਦਿ। ਭੂਟਾਨ ਆਪਣੇ ਕਾਟੇਜ ਉਦਯੋਗਾਂ ਨੂੰ ਭਾਰੀ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਕੱਪੜਾ ਹੋਵੇ, ਗਹਿਣੇ ਹੋਣ, ਜਾਂ ਭੋਜਨ, ਅਤੇ ਨਾਲ ਹੀ ਆਪਣੀ ਖੁਦ ਦੀ ਬਣਾਈ ਬੀਅਰ ਅਤੇ ਵਿਸਕੀ।

ਸੱਚਾਈ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਭੂਟਾਨ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਖੁਦ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਿਛਲੇ ਦਸ ਜਾਂ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵਵਿਆਪੀ ਖੁੱਲ੍ਹਾਪਣ ਭਾਰਤੀ ਸਮਾਜ ਦੀਆਂ ਪਰਤਾਂ ਨੂੰ ਬਦਲ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਭੂਟਾਨ ਵਿੱਚ ਇਹ ਹੌਲੀ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਮੋਬਾਈਲ/ਇੰਟਰਨੈੱਟ ਯੁੱਗ ਦਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਭਾਰਤ ਵਾਂਗ ਸਪੱਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਉੱਥੇ ਹੈ। ਇਸਦਾ ਇੱਕ ਕਾਰਨ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਭਾਰਤ ਨਾਲੋਂ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾ ਜ਼ਿਆਦਾ ਮਹਿੰਗਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕਿ ਨੌਜਵਾਨ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਦੇਸ਼ਾਂ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਆਸਟ੍ਰੇਲੀਆ ਵੱਲ ਵੱਧ ਰਹੇ ਹਨ, ਰਾਜਸ਼ਾਹੀ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਅਜੇ ਵੀ ਘੱਟ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਇਹ ਅੰਸ਼ਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਇਸ ਤੱਥ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹੈ ਕਿ ਜਦੋਂ ਕਿ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਡਾਕਟਰੀ ਇਲਾਜ ਦੇ ਮੌਕੇ ਸੀਮਤ ਹਨ, ਭਾਰਤ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਕੋਲਕਾਤਾ, ਸਰਕਾਰੀ ਫੰਡ ਪ੍ਰਾਪਤ ਸੇਵਾਵਾਂ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਭੂਟਾਨ ਦਾ ਮਾਹੌਲ ਅਜਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਉੱਥੇ ਰਹਿਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਲੋੜੀਂਦੀਆਂ ਯੋਗਤਾਵਾਂ ਆਸਾਨ ਨਹੀਂ ਹਨ। ਸਾਰੀਆਂ ਤਕਨੀਕੀ ਗੱਲਾਂ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਸਥਾਨਕ ਭਾਸ਼ਾ, ਭੋਜਨ ਅਤੇ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਦੀ ਮਜ਼ਬੂਤ ​​ਸਮਝ, ਰਾਜਸ਼ਾਹੀ ਅਤੇ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਅਟੁੱਟ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦੇ ਨਾਲ, ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ। ਬਿਨੈਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਸਥਾਨਕ ਭਾਸ਼ਾ, ਜ਼ੋਂਗਖਾ, ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੋਲਣਾ, ਪੜ੍ਹਨਾ ਅਤੇ ਲਿਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭੂਟਾਨ ਦੇ ਸੱਭਿਆਚਾਰ, ਰੀਤੀ-ਰਿਵਾਜਾਂ ਅਤੇ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਦਾ ਵੀ ਪੂਰਾ ਗਿਆਨ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਨਤਕ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਪਹਿਰਾਵਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਥਾਨਕ ਪਕਵਾਨਾਂ ਲਈ ਮਜ਼ਬੂਤ ​​ਕਦਰ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ। ਲਾਲ ਗਰਮ ਮਿਰਚਾਂ ਦੀ ਕਰੀ ਭੂਟਾਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਆਮ ਭੋਜਨ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਡੇ ਵਰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਕੋਈ ਆਸਾਨ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਹੈ।